عزم نموده ببرد جملگى

روز و شبى نيست بدون خبر

از عدم و مرگ و شب و تيرِگى

اين خبر از هاتف غيبم رسيد

صبر نما ، توكل و زندگى

كهنه سه تارم را

كوك ميكنم

امشب ، شيون تنهايى تو را

تا سپيده

از گلوى همه عاشقان

آواز ميكنم

امشب ، ديده به ديدارت

آزاد ميكنم

امشب ، دل به گرمى مهتابِ روشنى

آرام ميكنم

اين راه پر حادثه را

كشف ميكنم

در جاى جاى اين راه سرشارِ دلهره

نگاه و اميد خنده تو را

جستجو ميكنم

صبر ميكنم

با سوزِ مانده از طوفان حادثه

صبر ميكنم

باور نميكنم چنين بى نفس شده

سهراب روزگار

بر هجرت محمد و ماتمش

صبر ميكنم

بنده عشقى و از هر دو جهان آزادى

چقدر خوب كه با پاكانى

دل به بند هوست نيست چو من ، آرامى

چقدر خوب سرى دارى از جنس سران

نه چو من دلشده اى ساكن كوى يارى

وه عجب نيست همه عاشق گيسوى تواند

اين چنين سلسله اى ، لايق چون تو ، پريرويانيست

زمستان را بهارى در برم كرد

دلم در كنج خانه منزوى بود

نميدانم چگونه اين وفا كرد

شب و روزم به هم ، در هم تنيده

شبم مهتابى و روزم زرين كرد

نگاهم بر در و ميلم به او بود

نگاهم كرد و آشوبى بپا كرد

تمام هستيم قربانى اوست

از او مستم ، چنين عاشقترم كرد

ساكن كوى يكى ماه نظر ، پاك دلى بود

ميداد اندازه زِ دست ، واله و شيداى بتى بود

پاك آشفته ، پريشان دل و رسواى گُلى بود

نهايت به تو شد

عاشق و هم شيفته ، اين دل

تا تازه شد اين ديده

از آن روى چو ماهت

هم عقل برفت از سر و

هم هوش از اين دل

هرگز نرود سوى بتى ، گوهرِ نابت

تا زنده شد و پاك شدش

هم تن و هم دل